Het regent gaten in de weg

Het is niet zo erg als in Australië, waarvan de beelden en de berichten me ook hier bereiken, maar eveneens in Brasil komt nu al geruime tijd heel veel regen naar beneden. Het hoort bij de tijd van het jaar en bij de tropen natuurlijk, maar vorige keren dat ik hier dit seizoen meemaakte, was de regen niet zó hevig als nu. Bovendien breekt er geregeld een fors onweer los, dat geruime tijd boven Mariana blijft hangen en dat zo hevig tekeer gaat dat het raadzaam is niet alleen de computer uit te zetten en alle kabels los te trekken, maar ook de radio en de TV het zwijgen op te leggen.
Gisteren meldde het TV-journaal dat in onze deelstaat Minas Gerais inmiddels zestien mensen zijn overleden als gevolg van het noodweer. In Mariana zelf lijkt dat niet het geval te zijn, gelukkig.

Twee dagen geleden moest ik met de auto naar Cachoeira do Campo, een deelgemeente van Ouro Preto, op een kleine veertig kilometer van Mariana. Vanwege al die regen waren we voorbereid op gaten in de weg. Zodra het hier na een periode van droogte eens flink regent, vallen er onmiddellijk gaten in het asfalt. Kennelijk is de ondergrond vaak niet erg stevig en de kwaliteit van het asfalt laat ook te wensen over. Ik heb er hier al eens over geschreven hoe me dat op een reparatie van zo’n honderd euro kwam te staan. Van die ervaring heb ik geleerd om extra goed vooruit te kijken met ogen in de gaten-detectiestand. Tijdens de rit moest er aardig wat geslalomd worden, maar wat ik eerder nog niet in deze mate was tegengekomen: op verschillende plaatsen was een provisorische markering aangebracht vanwege stukken wegrand die waren weggespoeld en vooral vanwege zand- en rotshellingen die door al dat hemelwater naar beneden waren gekomen. Op een bepaald stuk was het asfalt voor meer dan de helft onzichtbaar geworden door een dikke laag aarde, stenen en takken. Bij elke onoverzichtelijke bocht langs een berghelling moet je er rekening mee houden dat aan de onzichtbare kant de weg versperd kan zijn door een instorting. Gelukkig bleef het tijdens de heen- en terugrit grotendeels droog, zodat gaten en ander ongerief meestal tijdig waren te herkennen, maar ik was toch blij weer veilig thuis te zijn aangeland.
De plavuizen die mijn huis omringen zijn zodanig aangelegd dat het meeste regenwater vanzelf wegloopt in de richting van twee putten. Af en toe moeten we het met een brede trekker een handje helpen. Het dak lijkt tegen het watergeweld bestand; alleen in de voorraadkamer buiten naast de keuken loopt de goot soms over, zodat er een grote plas op de vloer ontstaat. En verder groeit al het groen op het terras aan de voorkant dat het een lust is. Maar van mij mag het morgen weer eens voor een hele tijd lekker droog en warm worden.

Op de foto een nog tamelijk onschuldig gat, vergeleken met de gaten van soms wel een halve meter diep. Desalniettemin rijd je er maar beter omheen.