Passagiers treiteren

Voor de tweede maal als emigrant teruggevlogen naar Nederland. Voor de makkelijke weg gekozen: een vlucht van de Portugese TAP rechtstreeks van Belo Horizonte naar Lissabon en vandaar door naar Schiphol. Niet de goedkoopste mogelijkheid, wel met maar eenmaal overstappen. Krappe aansluiting in Portugal, maar ik waagde de gok.
In Belo Horizonte kon ik vroeger dan gebruikelijk inchecken en ik moest een uur eerder dan normaal door de veiligheidscontrole. Daarna wachten en een klein half uur vóór het geplande vertrek werden we het vliegtuig in gestuurd. Ik had de laatste stoel, wat me een handicap leek voor het op tijd overstappen. Om een ergerlijk lang verhaal kort te houden: we vertrokken met anderhalf uur vertraging en zonder dat ons duidelijk werd gemaakt waar dat aan lag. Toen we ook anderhalf uur te laat aankwamen zei de gezagvoerder in zijn Portugese afscheidswoordje tot besluit: en excuses voor de vertraging. In het Engels kon zelfs dat er niet meer af.
Ik had al eerder met de TAP gevlogen en dat was me niet slecht bevallen. Nu werd het een regelrechte ramp; het leek echt op een potje passagiers treiteren. Aan boord was gezegd: als u moet overstappen, stel u dan in verbinding met ons grondpersoneel. Maar op de hele lange weg van de pier waar we aankwamen tot in de centrale hal was geen enkele functionaris van de TAP te bekennen, terwijl de luchthaven van Lissabon toch voor de TAP is wat Schiphol voor de KLM is: de thuishaven. We werden door politieachtige figuren tientallen meters lange slingerpaden tussen de bekende banden door gestuurd, naar de paspoortcontrole en de veiligheidscheck. Het duurde allemaal irritant lang en toen ik ten slotte met vooral veel andere Brazilianen bij de transferbalie van de TAP was aangeland, begon daar het wachten pas echt goed. Toen ik eindelijk, eindelijk aan de beurt was kreeg ik een plaats aangeboden in een vliegtuig van half acht ’s avonds. Volgens mij probeert de TAP dat standaard, omdat het vermoedelijk niet zo’n populaire vlucht is, meer een soort afvalbak voor passagiers die door de TAP zelf niet op tijd werden aangevoerd. Ik nam er geen genoegen mee, zei dat ik alleen was en dat het me heel vreemd leek als er op de vele andere vluchten naar Schiphol niet één stoel leeg was. Dan moest ik naar een andere mevrouw aan een aangrenzende balie. Daar moest ik tot mijn schrik opnieuw aansluiten in een rij waar vrijwel geen beweging in zat. De een na de ander werd afgescheept met een lunchbon en soms een hotelbon. De mevrouw zei dat ik op de wachtlijst kon voor de vlucht van even over twee. Daarvoor moest ik naar de balie ernaast, waar het wachten opnieuw begon. Uiteindelijk schoof een jongeman me een lunchbon toe en een instapkaart voor de vlucht van … half acht. Ik ontplofte zo ongeveer, maar één van de wachtende Brazilianen had al opgemerkt dat de TAP zijn passagiers niet als klanten behandelt. We voelden ons meer als vee heen en weer gestuurd. De ene na de andere Braziliaan zei: dat is meteen de laatste keer geweest dat ik met zo’n maatschappij vlieg.
Aan boord was het me ook al opgevallen dat van de service van destijds niets meer over is. Bij het ontbijt kreeg ik een lege kop, zonder dat me werd gevraagd wat ik erin wilde. Pas toen ik voor de derde keer om koffie vroeg, kreeg ik die ingeschonken. Een stewardess reikte me een bekertje sinaasappelsap aan terwijl ze de andere kant op keek en zonder me te hebben gevraagd aan welk sap ik de voorkeur gaf. En het vegetarische ontbijt bestond voor een deel uit een bakje met noten waar ik bijna mijn kiezen op brak, en ik overdrijf dat niet.
Het kostte me al moeite om afscheid te nemen van Brasil en nu weet ik nog beter waarom.

De service op de luchthaven

En dan de service op de luchthaven, of het ontbreken daarvan.

Het herentoilet wordt schoongemaakt. De deur is gebarricadeerd met grote schoonmaakkarren en er staan twee plastic ‘bokken’ die zorgen dat je er niet stiekem toch naar binnen gaat. Geen enkele verwijzing naar een ander toilet. Bij navraag blijkt er nog wel één te zijn, maar op ruime afstand.
Er is een internetcafé met Skype, hoi hoi. Ik koop een tegoedbon met inlogcodes, maar Skype start niet op. Andere PC misschien? Nee hoor, die doet het ook niet. De juffrouw erbij gehaald die me het bonnetje verkocht. Haar lukt het ook niet, dus geeft ze me het geld terug.
Op mijn laptop zie ik dat er draadloos internet is dat werkt met je creditkaart of een prepaid tegoed. Ik ga op zoek naar een prepaid kaartje, zoek een functionaris van de luchthaven, maar daarvan is er echt nergens één te vinden. Aan het eind van een rondgang langs verschillende winkels vertelt iemand me dat het alleen met de creditkaart werkt. Daarvoor moet je alles invullen, tot en met de controlecode. Ik bekijk het certificaat dat je zekerheid moet verschaffen. Het verwijst naar een site in Spanje, bevat een naam van een firma in Brazilië en het certificaat blijkt al in 2005 te zijn ver lopen. Handig, die luchthavens die van alle moderne gemakken zijn voorzien.
Maar de espresso van het merk Delta was voortreffelijk. Tegen mijn huidige gewoonte in nam ik er drie na elkaar, ook om een beetje wakker te blijven.
O ja, over internet gesproken. Mij was door iedereen die ik ernaar vroeg verteld dat er in Mariana geen sneller internet beschikbaar was. Blijkt ineens dat ik verkeerd ben ingelicht. Nu heb ik een ander abonnement voor telefoon en internet en ineens is mijn internet voor ongeveer hetzelfde geld driemaal minder langzaam. Als het meezit kan ik downloaden met maximaal 100KB (nog altijd tweederde van de eenvoudigste verbinding in Nederland, merk ik). Ik voel me steeds meer thuis, in mijn mooie huis, met geleidelijk aan verbeterende voorzieningen.