Sneller dan ik verwachtte merkte ik dat je toch niet altijd op de TomTom moet vertrouwen, althans in Brasil. Ik meldde al eerder dat het hier barst van de zandwegen en dat die soms niet of nauwelijks zijn te vermijden. Meestal vraagt TomTom dan: evitar estrada de terra?, moet ik zandwegen vermijden? Als hij dat niet vraagt, moet je op je hoede zijn, heb ik geleerd.
Zondag reed ik voor de tweede keer naar Inhotim, een prachtig natuur- en expositiepark in het plaatsje Brumadinho, op zo’n 130km van Mariana. De eerste keer reed ik er nog gewoon op de kaart naar toe, nu liet ik TomTom het denk- en zoekwerk doen. Onder de rook van Belo Horizonte werd ik ineens door een tunneltje onder de snelweg gestuurd om aan de andere kant een paar kilometer terug te rijden. Ik kreeg argwaan. Een vriend had mij eens gevraagd of ik de estrada de terra naar Brumadinho kende. Nee, nooit gezien. Maar TomTom stuurde me pardoes van de snelweg de zandweg op. Daar reed mijn karretje, net gewassen, met een matige snelheid en veel roodbruine aarde opwerpend. Gelukkig was het rustig, op een autobus na en verderop grote, bijna weg-brede shovels, die op de zondagochtend druk bezig bleken het zand te effenen. Kilometerslang zand, zand en nog eens zand, tot de weg uitkwam op asfalt in een piepklein dorp zonder naambord. Vandaar via een kruip-sluiproute naar een punt waar een wegwijzer naar zowel Brumadinho als Inhotim wees. TomTom bleek het allemaal te kennen en zo kon ik ten slotte aansluiten in een enorme file van mensen die ook allemaal Inhotim wilden leren kennen (of al kenden en, net als ik, het de moeite waard vonden terug te komen).
Terug stuurde TomTom me opnieuw een zandweg op, een stuk slechter dan op de heenweg. Daar had ik geen zin in, dus zocht ik eigenwijs de weg in de richting Belo Horizonte. Kilometerslang berekende TomTom vele malen opnieuw de route en gaf me de opdracht: vire tão rápido possível, draai zo snel mogelijk om. Ten slotte gaf de mevrouw in de TomTom zich gewonnen en toonde een route via de snelweg. Snelweg? Er stond een file tot achter de horizon, een file die weliswaar zelden helemaal stilstond, maar die ook nauwelijks vooruit kwam. Het duurde meer dan drie uur tot ik 170km verder, op de parkeerplaats naast mijn voordeur, de TomTom uitzette. Waarachtig, hij had zelfs gezien dat ik van de straat linksaf mijn terrein op was gereden. Dus wel nauwkeurig tot het eind!
0 reacties:
Een reactie plaatsen