Braziliaans kleingoed3

In de nacht van 20 op 21 februari was het afgelopen met de Braziliaanse zomertijd. De klok ging een uur achteruit, zodat ik een uur langer kon slapen. Maar ik was een uur eerder op, doordat ik het pas vanochtend in de gaten had. Het leek vandaag waarachtig alsof de zon het zich aantrok. Ik was weer als een verkenner op stap en toen ik tussen vijf en zes uur ‘s avonds terugreed, stond de zon niet alleen zo laag dat hij voor het eerst onder de zonneklep van de auto door scheen, het zonlicht was ineens ook ouder, meer bruinrood.
Er zijn ook hier mensen die niet veel op hebben met de zomertijd, maar ik ben er wel een fan van. Als het hier zomertijd is en in Nederland wintertijd, is het tijdverschil maar drie uur. Dat betekent voor mij dat ik ‘s avonds tot een uur of zeven nog wel naar Nederland kan bellen. Nu is het tijdverschil vier uur, totdat Europa weer de zomertijd laat ingaan; dan wordt het verschil vijf uur en dan moet ik dus beter opletten als ik naar Nederland wil bellen.
Mijn tocht van vandaag voerde naar het historische stadje Caeté en de daar vlakbij gelegen Serra de Piedade, de Piëteitsberg, meer dan 1700 meter hoog. Van bovenaf heb je een vrijwel panoramisch uitzicht. Zie de beide foto’s, die daarvan een klein deel in beeld brengen.